Grupa pielgrzymkowa

Pielgrzymki na Jasną Górę

Witaj! Jesteś 393071 pielgrzymem na tej stronie.

Strona główna

W związku z próbą przygotowania monografii 15 zielonej zwracamy się z gorącą prośbą do W S Z Y S T K I C H pątników grupy 15 zielonej w latach 1974-2007 o nadsyłanie materiałów (zdjęć, filmów, znaczków oraz innych pamiątek) w celu wykorzystania w w/w opracowaniu.
Prosimy o podanie imienia, nazwiska oraz ilości odbytych pielgrzymek i w jakich latach - umożliwi nam to sprawniejsze przygotowanie opracowania. Zwracamy się do wszystkich Sióstr i Braci z zielonej, między innymi z miejscowości:
Augustów, Białystok, Biała Podlaska, Drohiczyn, Ełk, Grajewo, Hrubieszów, Katowice, Kielce, Lublin, Łódz, Łomża, Marki, Mogielnica, Nowe Miasto, Odrzywół, Piaseczno, Radom, Siemiatycze, Skierniewice, Tarczyn, Terespol, Warszawa.

Pielgrzymowanie z Warszawy na Jasną Górę zapoczątkował Ojciec Innocenty Pokorski. Brak jednak danych źródłowych z zarania rozwoju ruchu. Początki Warszawskiej Pieszej Pielgrzymki sięgają roku 1711. Bractwo Pana Jezusa Pięciorańskiego przy kościele paulińskim pod wezwaniem Św. Ducha w Warszawie poprowadziło pielgrzymkę na Jasną Górę w imieniu miasta Warszawy prosząc o ocalenie przed szalejącą epidemią. Pielgrzymkę prowadził Antoni Gromadzki ? Kurator Arcybractwa. Wraz z nimi poszło dwudziestu mężczyzn niosąc srebrne wotum, w nadziei na odwrócenie nieszczęść. Wotum przedstawiało Ducha Świętego i Matkę Boską Częstochowską, świętych patronów oraz miasto Warszawę okolone murem obronnym i jej godło "Syrenę". Na winiecie widniał łaciński napis, błagalna prośba: "Wspomnij Panie, na najdroższe Pięć Ran Swoich, jak również na Najchwalebniejszą Pannę a Matkę Twą Maryję, jaśniejącą na polskiej Jasnej Górze cudami i zwycięstwami; pomnij na naszych świętych patronów i nie odmawiaj nam swego miłosierdzia podczas obecnej zarazy". Takie były początki...

Konferencja Barska 1768-1772, Powstanie Kościuszkowskie 1794 i rozbiory Polski 1772 r., 1793 r., 1795 r. miały ujemny wpływ na pielgrzymki. Szczególnie tragiczne zdarzenie miało miejsce w czasie, gdy trwały przetargi, do którego z zaborców powinna należeć Częstochowa. W trakcie zajmowania tej części Polski przez Prusaków, w 1792 roku, na odcinku trasy z Woli Mokrzeskiej do Krasic, zostali wymordowana przez nich (Prusaków) wszyscy pielgrzymujący z Warszawy. W 1935 roku postawiono w tym miejscu pomnik ku czci pomordowanych.

W latach 1861-1862 pielgrzymki stały się manifestacją religijno-narodowych i patriotycznych uczuć wchodząc na Jasną Górę z rozwiniętymi sztandarami, z polskim orłem, z pieśniami patriotycznymi na ustach. W roku Powstania Styczniowego pielgrzymi żarliwie modlili się o wolność narodową. Po powstaniu w znacznym stopniu nasiliły się represje obejmując również duchowieństwo, któremu zabroniono udziału w pielgrzymce. W tym trudnym czasie, przez kolejnych 40 lat (1864-1904), pielgrzymów prowadził Stanisław Dąbrowski. Atmosferę tej właśnie pielgrzymki świetnie oddał Władysław Reymont w swoich wspomnieniach.

Odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 r. dało znowu swobodę pielgrzymowania. W latach dwudziestych warszawskie stowarzyszenia środowisk akademickich organizowały kilkakrotnie pielgrzymki na Jasną Górę i do innych słynnych sanktuariów. Mianowanie ks. Edwarda Szwejnica rektorem kościoła św. Anny i duszpasterzem akademickim zaowocowało nasileniem życia religijnego studentów warszawskich. Inne miasta akademickie takie jak Lwów, Wilno, Kraków, Poznań i Lublin organizowały również swoje pielgrzymki.

Strona 1 | Strona 2 | Strona 3 | Strona 4 | Strona 5

projekt & CMS: www.emlogic.pl